গল্পঃ দ্য ভ্যেল্ড লেডী / আগাথা ক্ৰিষ্টি

 

দ্য ভ্যেল্ড লেডী (The Veiled Lady)

মূল (ইংৰাজী) : আগাথা ক্ৰিষ্টি

প্ৰকাশ ১৯২৩ চন

নুবাদ : সুকন্যা শৰ্মা

 

 

মুখ্য চৰিত্ৰসমূহ -


১৷ হাৰকিউল -মুখ্য অনুসন্ধানকাৰী, হলেণ্ডীয় মূলৰ ব্যক্তি৷

 

২৷ কেপ্তেইন হেস্টিং-এই কাহিনীৰ কথক ৰৰ

সহায়কাৰী, বন্ধু তথা সহ-অনুসন্ধানকাৰী৷

 

৩৷ লেডী মিলিচেষ্ট৷

 

৪৷ ইন্সপেক্টৰ জেপ্প৷

 

 

আজি কিছুদিনৰ পৰা মই লক্ষ্য কৰি আছোঁ; ৰৰ মেজাজ যেন কিছু অস্থিৰ, কিছু অসন্তোষীয়া ধৰণৰ হৈ আছে৷ অৱশ্যে ইয়াৰ এটা কাৰণো নোহোৱা নহয় ভালেমান দিনেই , আমাৰ হাতলৈ কোনো মগজুৰ ভাল কচৰৎ কৰাবলগীয়া হোৱা কেচ অহা নাই৷

আজি ৰাতিপুৱাৰে কথা, বাতৰি কাকতখন পঢ়ি উঠি তেওঁ পৰম  বিৰক্তিৰে সেইখন দলিয়াই দি মন্তব্য কৰিলে; "বুজিছা হেস্টিং, ইহঁতে, মানে তোমাৰ এই ইংলেণ্ডখনৰ অপৰাধীবোৰে মোলৈ বৰ ভয় কৰে৷ ওচৰত মেকুৰী এটা থিয় হৈ থাকিলে যিদৰে নিগনিবোৰে চিজ এডোখৰৰ কাষ নাচাপে, সিহঁতেও মই থকা অৱস্থাত অপৰাধ কৰিবলৈ সাহ নকৰে৷

 

পিছে মোৰ বোধেৰে সিহঁতৰ বেছিভাগৰে তোমাৰ অস্তিত্ব সম্বন্ধে কোনো ধাৰণাই নাই মই তেওঁক  অলপ জোকাও বুলিয়েই কথাষাৰ লো৷ ’ৰে মোৰ ফালে ঘোপাকৈ চাই পঠিয়ালে৷

 

নিজৰ দক্ষতা সম্বন্ধে ৰৰ বেছ উচ্চ ধাৰণা এটা আছে, যিটো অৱশ্যে একেবাৰে মিছাও নহয়৷ লণ্ডন চহৰত তেওঁ বেছ সুনাম অর্জন কৰি থৈছে, পিছে ইয়াৰ সকলো অপৰাধীয়েই তেওঁৰ ভয়ত ত্ৰস্তমান বোলাতো হয়তো অলপ অত্যুক্তিয়ে 'ব৷

 

"বাৰু , সেইদিনা যে  সংঘটিত হৈ ' বণ্ড ষ্ট্ৰীটৰ ডকাইতিটো, সেই ঘটনাটোৰ বিষয়ে তোমাৰ মত কি?” মই সুধিলোঁ৷

 

বেছ সুপৰিকল্পিতভাৱে আৰু নিখুঁতকৈ সংঘটিত কৰা হৈছে ডকাইতিটো" - তেওঁ লে৷ যিমানদূৰ শুনিছোঁ, দুস্কৃতিকাৰী এটাই গহনাৰ দোকানখনত অতৰ্কিতে অনুপ্ৰৱেশ কৰি, গহনা থোৱা আলমাৰীৰ কাঁচ লাঠীৰে কোবাই ভাঙি বহুখিনি মূল্যৱান ৰত্ন লৈ পলাবলৈ উদ্যত হৈছিল৷ পিছে তাত উপস্থিত কিছু লোকে অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে তেওঁক কৰায়ত্ত কৰি আৰক্ষীক গতাই দিয়ে পিছে কি '? থানাত ৰত্নখিনি পৰীক্ষা কৰোঁতে গোটেই খিনি নকল বুলিহে ধৰা পৰিল৷ আচলতে ডকাইতটোক ঘেৰি লৈ কৰায়ত্ত কৰা মানুহখিনিৰ মাজত তেওঁৰ কোনোবা সহযোগীও সোমাই আছিল যাৰ সৈতে তেওঁ হাতৰ টিপতে ৰত্নখিনি সলনা-সলনি কৰে, নিজে চুৰি কৰা আচল ৰত্নখিনি দি সিজনৰ পৰা নকল ৰত্ন কিছুমান লৈ লয় এতিয়া ডকাইতিৰ অভিযোগত তেওঁ কিছুদিন জেল খাটিবলগীয়া ' পাৰে, পিছে জেলৰ পৰা মুকলি 'লেই নিশ্চয় আচল ৰত্নখিনিৰ এভাগৰ মূল্য তেওঁ পাব, আৰু সেইখিনি লৈ তেওঁৰ এটা আৰামদায়ক ভৱিষ্যত সুনিশ্চিত৷

পৰিকল্পনা বেয়া নাছিল, কিন্তু মই নিজে হয়তো এই কামটো বহু বেছি নিখুঁতভাবে কৰিব পাৰিলেহেঁতেন বুজিছানে হেস্টিং, কেতিয়াবা নিজৰ নৈতিকতাবাদী আদৰ্শ লৈ মোৰ আফছোচ হে হয় অভ্যাস পৰিবৰ্তনৰ বাবে কেতিয়াবা এনেধৰণৰ বেআইনী কাম এটা কৰিবলৈ সুবিধা পালে কিন্তু বৰ এটা  বেয়া নালাগিব

 

অলপ আগতে তেওঁ দলিয়াই দিয়া কাকতখন মই হাতত তুলি ললোঁ৷ এটা বাতৰিৰ শিৰোনামে মোৰ দৃষ্টি কাঢ়িলে - “হলেণ্ডত এজন ব্যক্তিৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু"

প্ৰথমে এনে ধৰণেই চাঞ্চল্য ওপজাবলৈ বাতৰিবোৰ পৰিবেশন কৰা হয় পিছে লাহে ধীৰে গম পোৱা যাব বোলে সেয়া নিতান্তই স্বাভাৱিক মৃত্যুহে আছিল মানুহজন টিনৰ পুৰণি, পঁচা মাছ খাই বা তেনে কিবা কাৰণতহে মৰিল৷” - ’ৰে 'লে

 

ইতিমধ্যে তেওঁ বহাৰপৰা উঠি গৈ খিৰিকীৰ ওচৰত থিয় হৈছিল৷

কেইটামান মুহূৰ্তৰ পাছত তেওঁ মোক উদ্দেশ্যি 'লে - "হেস্টিং, আমাৰ ঘৰৰ ফালে দেখোন এগৰাকী বেছ আবুৰত ওৰণি পিন্ধা মহিলা খোজকাঢ়ি আহি আছে৷ মোৰ অনুমান মতে মানুহগৰাকী কম বয়সীয়া আৰু বেছ সুগঢ়ী ' লাগে ভদ্ৰমহিলাই ইমান নিখুঁতভাৱে ওৰণিখন লোৱাৰ আঁৰত নিশ্চয় কিবা নহয় কিবা কাৰণ থাকিব” প’ৰে  গভীৰভাৱে কিবা চিন্তি লে -বাৰু, দেখা যাওক কি হয়

ক্ষন্তেক পাছতে উক্ত মহিলাৰ আমাৰ কোঠাত প্ৰৱেশ ঘটিল৷

 

’ৰে কোৱাৰ দৰেই তেওঁ ইমান ডাঠকৈ ওৰণি লৈছিল যে তেওঁৰ চেহেৰা-পাতিৰ বিষয়ে একো ধাৰণা কৰাটো সম্ভৱ নাছিল৷ কিন্তু তেওঁ পিন্ধি অহা, লা লেচ লগোৱা ওৰণিখন আঁতৰোৱাৰ পাছত দেখা গল যে ৰৰ অনুমান সঠিকেই আছিল৷ ধোঁৱা বৰণীয়া একোছা চুলি আৰু এযুৰি নীলা চকুৰে ছোৱালীজনী দেখিবলৈ অত্যন্ত সুন্দৰী৷

 

পিন্ধি অহা দামী অথচ গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ সাজযোৰৰ পৰা তেওঁ যে কোনো অভিজাত পৰিয়ালৰেই সদস্য, সেয়া অনুমেয়

 

মহাশয়”, ছোৱালীজনীয়ে খুব বিনয়ী ভাৱে কোৱা আৰম্ভ কৰিলে, “মই বৰ বিপদত পৰিহে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ, সচাঁ কথা বলৈ 'লে আপুনিও যে মোক সহায় কৰিব পাৰিব সেয়া বিশ্বাস নহয়, কিন্তু আপোনাৰ মই ইমান সুনাম শুনিছোঁ যে একেবাৰে শেষ আশাকণ লৈ ইয়ালৈ আহিছোঁ৷"

 

 

দেখিবলৈ অসম্ভৱ যেন লগা কামবোৰ মোৰ সদায়েই প্রিয়, মহাশয়া, অনুগ্ৰহ কৰি কৈ যাওঁক৷

 

ছোৱালীগৰাকীয়ে যে অলপ অসহজবোধ কৰি আছিল, ৰে সেয়াও মন কৰিছিল৷ তেওঁ কলেমোৰ অনুৰোধ মহাশয়া,মোৰ পৰা যাতে একো কথা লুকুওৱা নহয়,নিঃসংকোচে কওঁক৷

হয়, মহাশয়, আপোনালোকৰ প্ৰতি মোৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস আছে

তেওঁৰ মাতত এইবাৰ সামান্য প্ৰত্যয়ৰ আভাস পোৱা

আপোনালোকে নিশ্চয় ইয়াৰ বিখ্যাত ভন' প্ৰাসাদৰ লেডী মিলিচেণ্টৰ বিষয়ে শুনিছে?

 

এইবাৰ মই কৌতুহলেৰে তেওঁলৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলোঁ৷ লেডী মিলিচেণ্ট লণ্ডনৰ এক অভিজাত আইৰিছ পৰিয়ালৰ পাঁচ নম্বৰ জীয়ৰী, যাৰ তে ইংলেণ্ডৰ অন্যতম বিবাহযোগ্য যুৱক, ছাউথশ্বায়াৰৰ সুদৰ্শন ডিউকৰ বলগীয়া বিবাহৰ খবৰ কিছুদিন আগতে ঘোষণা কৰা হৈছে৷

 

ময়েই সেই লেডী মিলিচেণ্ট৷ মোৰ সদ্য ঘোষিত বিবাহৰ খবৰ আপোনালোকে নিশ্চয় শুনিছে চাওঁকচোন, এইখিনি সময়ত মই পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুখী ছোৱালীজনী হৈ থাকিব লাগিছিল, অথচ আজি মই কি ঘোৰ বিপদত পৰিছোঅলপ ৰৈ তেওঁ পুনৰ কৈ ল৷

মোৰ সকলো অশান্তিৰ কাৰণ হৈছে মিষ্টাৰ লেভিংটন, এক মহা ধূৰ্ত ব্যক্তি৷

মোৰ বয়স তেতিয়া ষোল্ল বছৰ হৈছিল কি নাই, মই এখন প্ৰেমৰ চিঠি লিখিছিলোঁ

মিষ্টাৰ লেভিংটনলৈ বুলি?"

"নহয় নহয়! এজন সৈনিক যুৱকলৈ, সেই সময়ত তেওঁক মোৰ বৰ ভাল লাগিছিল,কিন্তু পিছলৈ তেওঁৰ যুদ্ধত মৃত্যু ঘটে৷

 

অস, মই দুঃখিতৰে কৈ উঠিল৷

 

সেয়া অপৈণত বয়সৰ ৰামতীয়া মূৰ্খামি হে আছিল, মহাশয়, তাতকৈ বেছি একো নহয়, কিন্তুকিন্তু চিঠিখনত কিছু এনে বাক্য আছে যাৰ অৰ্থ হয়তো অলপ বেলেগধৰণে ' পৰা যায়৷

 

বুজিছোঁ, আৰু এই চিঠিখনেই এতিয়া গৈ মিঃ লেভিংটনৰ হাতত পৰিছে?”

হয়, আৰু তেওঁ মোক এইবুলি ভাবুকি দিছে যে যদিহে তেওঁ বিচৰা বৃহৎ পৰিমাণৰ ধনৰাশি মই তেওঁক নিদিওঁ, তেওঁ হেনো সেই চিঠিখন মোৰ ভাৱী স্বামীৰ তালৈ পঠিয়াই দিব৷ আৰু মহাশয়, ধনৰ যিটো পৰিমাণ তেওঁ দাবী কৰিছে, সেইয়া যোগাৰ কৰা মোৰ বাবে কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়৷

 

নিকৃষ্ট এটা চুৱৰ সি!” মোৰ মুখৰপৰা অজানিতে ওলাল

ক্ষমা কৰিব মহাশয়া" সম্ভ্ৰান্ত মহিলা এগৰাকীৰ উপস্থিতিত তেনে অপশব্দ উচ্চাৰণ কৰি মই অৱশ্যে বেচ লজ্জিতো লোঁ৷

 

কিন্তু লেডী, আপুনি এই কথাখিনি আপোনাৰ ভাবী স্বামীক জনোৱাতো উচিত বুলি নেভাবেনে?" ৰে তেওঁক সুধিলে৷

 

মই তেওঁক এইবাৰ কথা নোৱাৰোঁ, মহাশয় ডিউকৰ স্বভাৱটো অলপ বেলেগ ধৰণৰ, তেওঁ খুব সন্দেহপৰায়ণ আৰু সহজে আনৰ বেয়াটোহে বিশ্বাস কৰিব খোজে, তেওঁক এই কথাবোৰ 'বলৈ গৈ মই এই বিয়াখন ভঙাৰ সম্ভাৱনাহে অধিক৷

 

অস!” ৰে চিন্তাক্লিষ্ট ভাৱে কৈ উঠিল৷

 

আমাৰ পৰা আপুনি কেনে ধৰণৰ সহায় আশা কৰে, মহাশয়া?“

 

আপুনি যদি মোৰ হৈ লেভিংটনৰ তে কথা পাতি, তেওঁ দাবী কৰা টকাৰ পৰিমাণটো অলপ কমোৱাব পাৰে, মই বৰ সকাহ পাম৷

কিমান টকা দাবী কৰিছে তেওঁ?“

 

বিশ হেজাৰ পাউণ্ড, ইপিনে মই এহেজাৰ পাউণ্ডও যে যোগাৰ কৰিব পাৰিম, সন্দেহ আছে৷

 

ভাল কথা বাৰু, আমি তেখেতক লগ ধৰিম৷ পিছে এটা কথা, লেডী৷

মিঃ লেভিংটনৰ হাতত উক্ত চিঠিখন সঁচাকৈয়ে আছে বুলি আপুনি নিশ্চিততো? মানে মই আচলতে  জানিব বিচাৰিছোঁ, তেওঁ সেইখন আপোনাক কেতিয়াবা দেখুৱাইছেনে?”

 

হয় মহাশয়, এবাৰ মই তেওঁৰ ঘৰলৈ যাওঁতে তেওঁ সেইখন মোক দেখুৱাইছিল৷

 

অৰ্থাৎ আপুনি তেওঁৰ ঘৰ পৰ্য্যন্ত পাইছিলগৈ? লেডী, আপুনি কিন্তু এইয়া বৰ সতৰ্কতাৰ কাম কৰা নাই৷

 

এৰা, হয়েই চাগৈ কিন্তু মই বিতত হৈ পৰিছিলোঁ, ভাবিছিলোঁ হয়তো মোৰ কাতৰ মিনতিয়ে তেওঁৰ হৃদয় গলাব পাৰিব৷

 

লেভিংটনৰ দৰে ধূৰ্তৰ হৃদয় প্ৰাৰ্থনাই নগলায়৷ বৰং সিহঁতে সন্মুখত থকাজনৰ অসহায় অৱস্থাৰ অধিক সুযোগ লোৱাৰহে পাং পাতে৷ বাৰু যি নহওঁক, আপুনি তেওঁৰ ঠিকনাটো আমাক দিয়ক৷

 

বুয়েনা ভিষ্টা, উইম্বলডন৷ মই তেওঁৰ ঘৰলৈ ৰাতিৰ অন্ধকাৰৰ সুযোগ লৈ গৈছিলোঁ৷ আনকি অৱশেষত অন্য কোনো উপায় নেদেখি মই তেওঁক আৰক্ষীক খবৰ দিয়াৰো ভয় দেখুৱাইছিলোঁ, কিন্তু কি আচৰিত! এক আশ্চৰ্যকৰ আত্মবিশ্বাসেৰে তেওঁ সেই ভাবুকিক হাঁহিৰে উৰুৱাই দিছিল৷ সেইদিনা তেওঁ মোক এটা চীনা আৰ্হিৰ সাঁথৰ-বাকচ দেখুৱাই তাত ৰখা মোৰ চিঠিখন দেখুৱাইছিল মই ছেগতে সেইখন কাঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে তেওঁ অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে বাকচটো সামৰি ভৰাই থৈছিল আৰু এটা অত্যন্ত কুটিল হাঁহি মাৰি মোৰ ফালে চাই কৈছিল - "চিন্তা নকৰিব, আপোনাৰ গোপন চিঠি মোৰ ওচৰত সুৰক্ষিত হৈ আছে৷"

মহা ঘৃণনীয় মানুহ এটা সি, মহাশয়, মোক সহায় কৰিব পাৰিবনে বাৰু আপুনি?”লেডীয়ে কাতৰ ভাবে সুধিলে৷

 

আপুনি মোৰ ওপৰত আস্থা ৰাখক, মই কিবা নহয় কিবা এটা উপায় উলিয়াম ৰে তেওঁক সান্ত্বনা দিলে তেওঁ যাবলৈ ওলোৱাত ৰে তেওঁক তললৈ আগবঢ়াই থবলৈ ওলাই ল৷

 

তেওঁলোক যোৱাৰ ফালে চাই চাই মই ভাবিলোঁএই লেভিংটন বোলাটোক আয়ত্তলৈ অনাটো বেছ কঠিন খেল এখনেই হব৷

 

*******

 

লেভিংটনৰ সৈতে সেইদিনা গধূলিয়েই আমি সাক্ষাৎ কৰিলোঁ৷ লেডী মিলিচেন্টে বৰ্ণনা কৰাৰ দৰেই মানুহজনৰ প্ৰতি সঁচাই ঘৃণা ওপজে পৰিস্থিতিটো যে তেওঁৰেই বশত আছে, গোটেই সময়ছোৱা মানুহজনে  নিজৰ কথা-বতৰা, আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ মাজেৰে তাৰেই ইংগিত দি থাকিল৷

তাত থকা গোটেই সময়খিনিত মোৰ ভৰি দুখন তেওঁক এবাৰ লঠিয়াই চাবৰ বাবেহে কূটকূটাই থাকিল

 

বাৰু, ভদ্ৰলোকসকল”, তেওঁ এপাকত বহাৰ পৰা উঠিল, “এইবোৰ আলোচনা কৰি একো লাভ হোৱা নাই৷ তথাপি আপোনালোকে ইমান খাটনি ধৰিছে যেতিয়া মই বাৰু লেডী মিলিছেণ্টক অলপ ৰেহাই দিব পাৰোঁ৷ ধৰি লওক ওঠৰ হেজাৰ পাউণ্ড৷ মই আজি ব্যৱসায় সংক্ৰান্তীয় কিছু কামৰ হেতুকে পেৰিছলৈ ৰাওনা হম, আৰু অহা মঙ্গলবাৰলৈ উভতিমহি৷ সেই সন্ধিয়ালৈ যদি মই সম্পূৰ্ণ টকা নাপাওঁ, চিঠি ডিউকৰ ওচৰলৈ পঠিওৱা ব৷ এতিয়া পাছে আপোনালোকে এইবুলি নক যে লেডীয়ে এইখিনি ধনো যোগাৰ কৰিব নোৱাৰে৷ তেওঁৰ অনেক পুৰুষ বন্ধুৱে তেওঁক এইকণ ধন ধাৰলৈ দিব পাৰিলে নিজকে ধন্যহে মানিব, যদিহে লেডীয়ে এই দিশে সঠিক ধৰণে আগবাঢ়িব জানে" স্বভাৱগত কুটিল হাঁহিটোৰে লেভিংটনে লে৷

 

ধূৰ্তটোৰ ধৃষ্টতা দেখি প্ৰচণ্ড খঙত মোৰ মুখখন ৰঙা পৰি আহিছিল৷  মই সেইপিনে চোঁচা এটা প্ৰায় লৈছিলোঁৱেই, পিছে তেতিয়ালৈ সি কোঠাটোৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলেহি৷

 

 

"হে প্রভু ! আমি অতি শীঘ্ৰে কিবা এটা কৰিবই লাগিব৷ ,  কিয় জানো মোৰ ভা হৈছে তুমি যেন এই মানুহজনক যথাযথ গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা নাই" - উভতি আহি মই লো৷

 

চোৱা বন্ধুৰে 'লেমই জানো তোমাৰ অন্তৰখন বৰ কোমল, পিছে বৰ্তমান তোমাৰ মগজুটোৱে সঠিক দিশে চিন্তা কৰিব পৰা নাই৷ মোৰ কৰ্মদক্ষতাৰে এই লেভিংটনক মুগ্ধ কৰাৰ কোনো আঁচনি অন্ততঃ বৰ্তমান মোৰ নাই৷ বৰং সি মোক যিমানেই তুচ্ছভাৱে লয় মোৰ বাবে সিমানেই মংগল৷বাৰু হেষ্টিংচ, আজি পুৱা বণ্ড ষ্ট্ৰীটৰ ডকাইতিৰ ঘটনাটো আলোচনা কৰোঁতে মই তোমাক কোৱা নাছিলোঁ জানো, যে মই যদি এই মগজটো কেতিয়াবা বেআইনী কামতো খটুৱাব লগীয়া হয়, তাতো মই ভালেই প্ৰদৰ্শনে কৰিম?" তেওঁ কথাষাৰ বিশেষ ইংগিতসূচক ভাৱে লে৷

 

"হাঃ ? তুমি তাৰমানে এতিয়া এই লেভিংটনৰ ঘৰত ডকাইতিহে কৰিম বুলি ভাবিছা নেকি?” মই আচৰিত হৈ সুধিলো৷

 

কেতিয়াবা কিন্তু হেস্টিংচ, তোমাৰ মগজুৱে বৰ আচৰিত ক্ষিপ্ৰতাৰে কাম কৰে দেইৰে 'লে

 

আৰু যদিহে তেওঁ চিঠিখন নিজৰ লগত পেৰিছলৈ লৈ গৈছে, তেন্তে ?

 

তেনে হোৱাৰ সম্ভাৱনা নিচেই কম, মোৰ বোধেৰে সেইটো ঘৰৰ 'ৰবাত নিঃসন্দেহে এনে এডোখৰ ঠাই আছে, যি কোনেও বিচাৰি নাপায় বুলি লেভিংটনৰ দৃঢ়বিশ্বাস আছে

 

বাৰুতেতিয়াহলেএই চুৰিটো… …..মানে এই কামটো কেতিয়া কৰিম আমি?”

 

কাইলৈয়ে, ইয়াৰ পৰা আমি নিশা এঘাৰ বজাত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিম

 

নিৰ্দিষ্ট সময়ত মই এযোৰ ডাঠ লা ছ্যুট আৰু এটা ধোঁৱাবৰণীয়া হ্যেট পিন্ধি সাজু 'লো

 

ৰে মোৰ ফালে চাই লে-“তুমি দেখিছোঁ  অভিযানৰ বাবে সম্পূৰ্ণ সাজু, লা তেন্তে, অভিযান আৰম্ভ কৰা হওঁক

 

কিন্তু আমি লগত একো সা-সঁজুলি নিনিম জানো? অন্ততঃ ঘৰৰ দুৱাৰ ভাঙি সোমাবলৈতো কিবা অলপ যন্ত্ৰ- সৰঞ্জাম লাগিবইমই সুধিলোঁ৷

 

ৰে অৰ্থপূৰ্ণ ভাৱে হাঁহি কলে-“ ভাই হেষ্টিংছ, এই ৰে ঢিলা পৰিকল্পনাৰে কোনো কামত হাত নিদিয়ে৷

 

মই মনে মনে থাকিলোঁ৷ কিন্ত মোৰ মনৰ কৌতূহল মাৰ নগ'ল৷

 

আমি বুয়েনা ভিষ্টা পাওঁ মানে মাজনিশা হৈছিলগৈ৷ মিঃ লেভিংটনৰ ঘৰটো নিস্তব্ধতা আৰু অন্ধকাৰত সম্পূৰ্ণ ডুব গৈ আছিল৷ চিধাই ঘৰৰ পাছফালে থকা খিৰিকী এখনৰ কাষলৈ , অনায়াসে কাঁচখন দাঙিলে, আৰু মোক সোমাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে৷ কথাটোৰ ৰহস্যময়তাত মই দস্তুৰমত আচৰিত, “এইখন খোলা থাকিব বুলি তুমি কেনেকৈ গম পালা?”মই ফুচফুচাই সুধিলোঁ৷

 

কাৰণ আজি আগবেলা মই নিজেই এই খিড়িকীখনৰ কাঁচখন কাষে কাষে খুলি থৈ গৈছিলোঁ৷

 

কি?”

 

এৰা, কামটো টান নাছিল” ,ৰে লে,“মই কেৱল বন্ধু ইন্সপেক্টৰ জেপ্পপৰা খুজি অনা তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক পৰিচয় পত্ৰ এখন দেখুৱাই ঘৰৰ চোৱা চিতা কৰা লগুৱাজনক লো যে মিঃ লেভিঙটনে পেৰিছলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে ঘৰটোত থকা কিছু ডকাইতি প্ৰতিৰোধী সৰঞ্জাম-পাতিৰ পৰীক্ষণৰ  বাবে অনুৰোধ কৰিছিল সেই মৰ্মে স্কটলেণ্ড য়াৰ্ডে

কামটোৰ বাবে মোক দায়িত্ব অৰ্পণ কৰি পঠিয়াইছে৷

তেৱোঁ বেছ উৎসাহেৰেই মোক আদৰি কামৰ সকলো সুবিধা কৰি দিলে৷ মই যাৱতীয় কামখিনি কৰি অটাই ঘৰৰ সকলোকে নিৰ্দেশ দিলোঁ যে সকলো দুৱাৰ খিৰিকীতে বিজুলীৰ সংযোগ দিয়া হৈছে আৰু অন্তত এদিনলৈ যাতে সেইবোৰ হাতেৰে চুৱা নহয়৷

ৱাহ , তোমাৰ তুলনা নাই৷

 

পিছে বন্ধু, কামটো এইখিনিলৈহ  সহজ আছিল  আচল কামত আমি এতিয়াহে লাগিম৷ ঘৰটোৰ লগুৱাখিনি ওপৰ মহলাত শোৱে৷ গতিকে তেওঁলোক সাৰ পোৱাৰ ভয় নাই৷"

 

মোৰ বোধেৰে হয়তো ঘৰটোৰ কোনোবাখন দেৱালৰ ভিতৰফালে গুপ্ত আলমাৰী সাজি তাত বাকচটো ৰাখিছে মিঃ লেভিংটনে৷

 

আলমাৰী?” ৰে 'লে ওহোঁ, নহয় মিঃ লেভিংটন মানুহজন খুব চালাক গম পাবাই, তেওঁ বেছ কৌশলেৰে চিঠিখন লুকুৱাইছে৷

 

আমি এফালৰ পৰা তালাচী আৰম্ভ কৰিলোঁ৷ কিন্তু কেইবা ঘণ্টা বিচৰাৰ পাছতো বাকচটোৰ কোনো শুংসূত্ৰ নাই৷ ৰৰ মুখত লাহে লাহে উৎকণ্ঠিত হৈ উঠাৰ লক্ষণ দেখা পোৱা 'ল৷

 

অস, !  তুমি হাৰি যাব নোৱাৰা, শান্ত হোৱা, শান্ত হৈ ভাবা, মগজুৰ কোষবোৰক কামত লগোৱা, যুক্তিৰে বিশ্লেষণ কৰা..” তেওঁ নিজকে নিজে কোৱাদি কলে৷ তাৰ পাছত ভ্ৰূযোৰ কোঁচ খোৱাই অলপ সময় ঠাইতে ৰৈ কিবা ভাবিলে, আৰু লাহে লাহে তেওঁৰ চকুযুৰিলৈ এটা উজ্জ্বলতা নামি আহিল৷

 

তেওঁ মোক 'লে -"ওপৰলৈ 'লা, পাকঘৰলৈ

পাকঘৰলৈ ? অসম্ভৱ! ওপৰত লগুৱাবোৰ শুই আছে৷

 

নিশ্চয়, এশৰ ভিতৰত নিৰানব্বৈ জনেই এনেদৰে ভাবিব, আৰু সেয়েহে পাকঘৰটোৱেই বস্তু লুকুওৱাৰ আটাইতকৈ নিৰাপদ ঠাই৷ এতিয়া 'লা

 

মনত সংশয় লৈয়েই  মই ওপৰলৈ তেওঁক অনুসৰণ কৰিলোঁ৷ পাকঘৰত সোমাই পাঁওৰুটিৰ টেমা, বাচন-বৰ্তন, গেছৰ স্তোভ, আদি সকলোতে ৰে খোচৰা আৰম্ভ কৰিলে৷ তেওঁৰ কাণ্ড কাৰখানা চাই চাই আমনি লগাত মই পঢ়া কোঠালীটোলৈ 'লোঁ৷ মোৰ ভাৱ হৈছিল যেন থাকিলে বাকচটো ইয়াতেই 'ৰবাত থাকিব৷ তাত বিচাৰ খোচাৰ কৰি উঠামানে চাৰিয়েই বাজি ল৷ বাহিৰত পোহৰ বলৈ আৰু বেছিপৰ নাই, গতিকে মই লৰালৰিকৈ পাকঘৰলৈ উভতিলোঁ৷

 

পাকঘৰ সোমায়েই মোৰ আচৰিত হোৱা পাল৷ তাত থকা কয়লাৰ ডাঙৰ বিনটোৰ ভিতৰত সোমাই লৈ ৰে পূৰাদমে সন্ধান চলাই আছিল৷ তেওঁ পিন্ধি থকা কাপোৰযোৰ ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ লেতেৰা হৈ পৰিছিল

 

, তাত আকৌ বাকচটো কেনেকৈ লুকুৱাব লেভিংটনে? ”

 

বন্ধু, তুমি তোমাৰ চকুহালৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিলে ধৰিব পাৰিবা যে মই এই কয়লাবোৰৰ মাজত চিঠিখন বিচৰাও নাই

 

তেওঁৰ কথা শুনি মোৰ দৃষ্টি কয়লাৰ ড্ৰামটোৰ কাষতে দমাই থোৱা শুকান খৰিৰ দমটোলৈ ল৷

কাঠখৰিৰ ডাঙৰ টুকুৰাবোৰ খুব মনোযোগেৰে এডাল এডালকৈ  পৰীক্ষা কৰি ৰে সাৱধানে আছুতীয়াকৈ থৈ গৈছিল মই তেওঁৰ কাণ্ড কাৰখানা চাই থাকিলোঁ৷

 

হঠাৎ তেওঁ উচ্ছাসিত অথচ চেপা মাতেৰে চিঞৰি উঠিল-“হেস্টিং, তোমাৰ ছুৰীখন দিয়া!"

 

মই দিয়া ছুৰীখন লৈ তেওঁ হাতত লৈ থকা থকা কাঠৰ টুকুৰাটোৰ মাজেৰে ভৰাই দিলে, আৰু লগে লগে সেইডোখৰ দুফাল হৈ পৰিল৷ কাঠডোখৰ বেছ আজব কায়দাত ঠিক সোঁমাজেৰে সীঁ থোৱা আছিল৷ তাৰ মাজৰপৰা ৰে আলফুলে উলিয়াই আনিলে এটি অতি সৰু ধুনীয়া চীনা আৰ্হিৰ বাকচ৷

 

বাহ বঢ়িয়া!” মই আবেগিক হৈ অলপমান চিঞৰিয়েই উঠিলোঁ৷"

 

"লাহে লাহে, হেস্টিংচ বেছি নিচিঞৰিবা, আমি ইয়াৰপৰা পোহৰ হোৱাৰ আগতেই 'লাব লাগিব, গতিকে বেগেতে 'লা৷

 

বাকচটো জেপত থৈ, কয়লাৰ ড্ৰামটোৰ পৰা ওলাই ৰে কাপোৰ যোৰ ভালকৈ জাৰি- জোকাৰি লে৷ অলপ সময়ৰ ভিতৰতে আমি ঘৰটো যিমান পাৰি আগৰ নিচিনাকৈ থান-থিত লগাই থৈ তাৰপৰা ওলাই আহিলোঁ৷

 

বাহ! কি অসাধাৰণ ঠাইত লুকুৱাইছে৷ কোনোবাই এই  কাঠডোখৰ জ্বলায়োতো পেলাব পাৰিলেহেঁতেন৷মই লো

 

এই জুলাই মাহৰ গৰমত জ্বলাব ? তাৰোপৰি মন কৰিবা যে বাকচটো সুমুৱাই থোৱা কাঠছটা খৰিৰ দমটোৰ একেবাৰে তলৰফালে থোৱা আছিল৷

 

টেক্সি এখন ভাড়া কৰি আমি ঘৰলৈ উভতিলোঁ৷ সাফল্যৰ আনন্দ উত্তেজনাত সেইবাৰ আমাৰ শোৱালৈ বেছ দেৰিয়েই হৈছিলগৈ৷

 

সাৰ পোৱালৈ দুপৰীয়া প্ৰায় এক বাজিল৷ মই ৰাঘৰলৈ আহি দেখিলোঁ যে ৰে তাত তেওঁৰ আৰামী চকী খনত বহি আছে৷ তেওঁৰ ওচৰত খোলা অৱস্থাত বাকচটো আৰু তাৰ চিঠিখন তেওঁৰ হাতত৷

মোক দেখি তেওঁ মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷

 

লেডী মিলিচেণ্টে ঠিকেই কৈছিল৷ চিঠিখন ডিউকে কেতিয়াও সহজভাৱে নললেহেঁতেন৷ ইয়াত প্ৰেমৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে কিছুমান বেছ দুঃসাহসিক শব্দৰেই প্ৰয়োগ কৰা হৈছে৷

তেওঁৰ এই কাৰ্য্যত মই অলপ ক্ষুণ্ণ হলোঁ৷, “তুমি সেইখন পঢ়াতো উচিত নহল৷ আৰু এটা কথা, কালি তুমি ইন্সপেক্টৰ জেপ্পৰ যে পৰিচয় পত্ৰখনৰ দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰিলা, সেয়াও মোৰ মতে অনুচিত আছিল৷কোনো খেল খেলোঁতে অসৎ উপায় অৱলম্বন নকৰাটোৱেই বাঞ্চনীয়৷"

 

পিছে মই খেল খেলা নাছিলোঁ, হেস্টিংচ কেচ এটাৰ অনুসন্ধানহে কৰি আছিলোঁ৷

 

ৰৰ লগত যুক্তি তৰ্ক কৰি কোনো লাভ নাই৷ গতিকে ময়ো কথা ইমানতেই বাদ দিলোঁ

 

তেনেতে বাহিৰৰ চিৰিত কাৰোবাৰ জোতাৰ শব্দ শুনা   কেইমুহূৰ্তমান পাছতেই কোঠাত লেডী মিলিচেণ্টৰ প্ৰৱেশ ঘটিল তেওঁৰ মুখত দুশ্চিন্তাৰ চাপ স্পষ্ট পিছে ৰে  বাকচটোৰে সৈতে তেওঁৰ চিঠিখন দেখুউৱাৰ লগে লগেই তেওঁৰ মুখৰ অভিব্যক্তি সলনি ল৷

 

উচ্ছাসেৰে তেওঁ প্ৰায় চিঞৰি উঠিল-“অস, মিঃ , আপোনাৰ তুলনা নাই , এয়া কেনেকৈ কৰিলে আপুনি? ”

 

অলপ আপত্তিজনক পথ অৱলম্বন কৰিবলগীয়া , মহাশয়া লেও আপোনাৰ কোনো চিন্তা নাই, মিঃ লেভিংটনে আপোনাৰ বিৰুদ্ধে কোনো চুৰিৰ মোকৰ্দমা তৰিব নোৱাৰে, কাৰণ চিঠিখিনিতো প্ৰকৃততে আপোনাৰেই সম্পত্তি, নহয় জানো?

 

নিশ্চয়, মহাশয়, আপোনাক ধন্যবাদ জনাবলৈ মোৰ ভাষা নাই৷ চিঠিখন লুকুৱাই থোৱা আছিল বাৰু?”

 

ৰে তেওঁক গোটেই ঘটনাৱলী বিবৰি ক’লে৷

 

আপুনি সঁচাই বৰ বুদ্ধিমান ব্যক্তি”,

কথাষাৰ কৈ উঠি তেওঁ মেজৰ পৰা চীনা আৰ্হিৰ ধুনীয়া বাকচটো হাতত লেমহাশয়, এই গোটেই অভিজ্ঞতাটোৰ এটি স্মৃতি চিহ্ন হিচাপে মই এই বাকচটো ৰাখিব বিচাৰিম৷

 

প্ৰিয় লেডী, ময়ো এইবিধ বস্তুৱেই স্মৃতি হিচাপে লগত ৰাখিব বিচাৰিছিলোঁ, যদিহে আপুনি অনুমতি দিয়ে৷

 

 

মহাশয়, মোৰ আপোনাক ইয়াতকৈ বহুগুণে উত্তম উপহাৰ এটি দিয়াৰহে ইচ্ছা আছে মোৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক, মই অকৃতজ্ঞ নহওঁ৷

 

আপোনাক সহায় কৰি লাভ কৰা আনন্দতকৈ ধন-সোণ অধিক সুখদায়ক নহয়, লেডী, অনুগ্ৰহ কৰি মোক এইটো ৰখাৰ অনুমতি দিয়ক

নহয় মিঃ , এইটো মোক লাগিবইকথাষাৰ লেডীয়ে হাঁহি হাঁহিয়েই 'লে যদিও তেওঁৰ কণ্ঠ আগতকৈ সামান্য উচ্চ শুনা 'ল৷

 

বাকচটোৰে সৈতে লেডীয়ে নিজৰ হাতখন গাৰ পিছলৈ নিব খুজিছিল, কিন্তু ৰে ক্ষিপ্ৰতাৰে তেওঁৰ হাতৰপৰা সেইটো একপ্ৰকাৰ কাঢ়ি লোৱাদি লে৷

 

"কি বুজাব বিচাৰিছে আপুনি?” লেডীয়ে খঙত চিঞৰি উঠিল৷

 

মহাশয়া, আগেয়ে বাকচটোৰ গোটেই বাকীখিনি বস্তু মোক সম্পূৰ্ণভাৱে উলিয়াই দিয়ক৷ আপুনি ইতিমধ্যে মন কৰিছেই নিশ্চয়, বাকচটোৰ আকাৰ আগৰ প্ৰায় আধা হৈছেগৈ, ওপৰৰ খলপাত থকা চিঠিখন ইতিমধ্যে এইটোৰপৰা উলিওৱা হৈছে, আৰু বাকী থকা বস্তুখিনি…’’

 

ৰে লাহেকৈ বাকচটোৰ ভিতৰত হাতখন সুমুৱাই পুনৰ উলিয়াই আনিলে এইবাৰ  তেওঁৰ হাতৰ তলুৱাত জিলিকি আছিল চাৰিটাকৈ উজ্জ্বল পাথৰ আৰু দুটি ডাঙৰ ডাঙৰ ফটফটীয়া বগা মুকুতা৷

 

 

এইখিনিয়ে ' আজিৰেপৰা কিছুদিন আগতে বণ্ড ষ্ট্ৰীটৰ ডকাইতিটোত হেৰুওৱা ৰত্নৰে  'লেবাকী কথাখিনি আমাক ইন্সপেক্টৰ জেপ্পে বহলাই ব৷

 

আমাক আচৰিত কৰি ইন্সপেক্টৰ জেপ্প পয়ৰৰ শোৱা কোঠাৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিল৷

 

এখেতক, অৰ্থাৎ আপোনাৰ পুৰণি বন্ধুক নিশ্চয় চিনি পায়, নহয়নে লেডী?” পয়ৰে লেডী মিলিছেন্টক সুধিলে

 

"উসঃ ভগৱান, সকলো শেষ"লেডীয়ে

এতিয়ালৈ প্ৰদৰ্শন কৰি অহা ভদ্ৰমহিলা সুলভ সকলো আচৰণ মুহূৰ্ততে সলনি হৈ পৰিল

একপ্ৰকাৰ আশ্চৰ্য্যৰে তেওঁ জেপ্পৰ ফালে চাই কৈ উঠিল  "চয়তান বুঢ়াটো, তই ইয়াতো?"

 

জেৰ্তি , মোৰ বোধেৰে তোমাৰ খেলখন শেষ , অৱশ্যে তোমাৰ সৈতে ইমান সোনকালে পুনৰ সাক্ষাৎ ' বুলি ময়ো ভবা নাছিলোঁ৷ চিন্তা নকৰিবা, তোমাৰ আনজন বন্ধু, মানে সেই ভুৱা মিঃ লেভিংটনজনো আমাৰ জিম্মাতেই আছে৷ আৰু বেচেৰা আচলগৰাকী লেভিংটন ওৰফে ক্ৰুক, ওৰফে ৰীদ; বণ্ড স্ত্ৰীটৰ পৰা ডকাইতি হোৱা ৰত্নখিনি যাৰ হাতলৈ কৌশলেৰে হস্তান্তৰ কৰা হৈছিল, তেওঁৰ হাতত সেইখিনি থকা বুলি জানি বেলেগ এটা ডকাইতৰ দলে তেওঁক দুদিন আগতে হলেণ্ডত আত্মগোপন কৰি থকা অৱস্থাত ছুৰীৰে হানি হত্যা কৰে৷ কিন্তু সেই চুৰি হোৱা ৰত্নখিনি আচলতে তেওঁৰ সৈতে নাছিল তেওঁৰ মৃত্যৰ পাছত দলটোৰ বাকী সদস্য, মানে তোমালোক দুজনে যেতিয়া বহু বিচাৰ-খোচাৰ কৰিও সেইখিনি উলিয়াব নোৱাৰিলে, তেতিয়া তোমালোকে ভাবি চিন্তি এই খেলখন ৰচিলা৷ লেডী মিলিছেণ্টক ভাবুকি দি ধন সৰকাবলৈ লেভিংটনে এই ভুৱা চিঠিখন ব্যৱহাৰ কৰি থকাটো তোমালোকৰ দলটোৰ সকলোৱে জানিছিলা, আৰু লেভিংটনে ডকাইতিটোত হস্তগত কৰা মূল্যবান ৰত্নখিনিও যে এই  চিঠিখনৰ সৈতে একেলগে এইটো বাকচতেই ৰখা হৈছিল, ইমানলৈ তোমালোকে জানিছিলা৷ পিছে প্ৰকাণ্ড ঘৰটোত লেভিংটনে বাকচটো লুকুৱাইছিল, সেইটোহে তোমালোকে বহু চেষ্টা কৰিও উলিয়াব নোৱাৰিলা৷ সেই গতিকে তোমালোকে লেডী মিলিচেণ্টৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰি বাকচটো বিচৰাত ৰৰ সহায় লোৱাৰ আঁচনি পাঙিলা, আৰু তেৱোঁ ভাগ্যক্ৰমে বাকচটো বিচাৰি উলিওৱাত সফল হল৷"

 

বচ ! জহাবলৈ পালে তোমাক একো নালাগে, নহয় জানো? এতিয়া ক্ষান্ত হোৱা মই তোমাৰ সৈতে বিনাবাক্যব্যয়ে যাবলৈ সাজু৷ শেষ পৰ্য্যন্ত মই এগৰাকী নিখুঁত ভদ্ৰমহিলা নহয় বুলি যাতে কোনেও ' নোৱাৰে বিদায় সকলোকে৷ভুৱা লেডী ওৰফে জেৰ্তীয়ে 'লে

 

তেওঁলোকে প্ৰস্থান কৰিলে৷

 

মোৰ ইতিমধ্যে মুখৰ মাত হৰিছিল৷

 

ৰে কৈ গল-“ হেস্টিংছ, তোমাৰ এই ইংলেণ্ডখনৰ নীতি-নিয়মবোৰৰ কিছুখিনি জ্ঞান মই আয়ত্ব কৰিছোঁ৷ মোৰ জ্ঞানে ঢুকি পোৱা মতে, ইয়াৰ জন্মগতভাৱে সম্ভ্ৰান্ত এগৰাকী ভদ্ৰমহিলা সদায় নিজৰ জোতাযোৰক লৈ সাৱধান হয়৷ পৰিস্থিতিৰ পাকত পৰি তেওঁ কেতিয়াবা অলপ নিয়মৰ বাহিৰত সাজ পোছাক পৰিধান কৰিলেও কেতিয়াও সস্তীয়া বা দৃষ্টিকটু জোতা নিপিন্ধে৷ এইগৰাকী ভুৱা লেডী আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ দিনা তেওঁৰ পিন্ধনত দামী পোছাক নিঃসন্দেহে আছিল, কিন্তু তেওঁৰ জোতাযোৰ চকুত পৰাকৈ তেওঁৰ সাজসজ্জাৰ সৈতে নিমিলাধৰণৰ আছিল৷ তাৰ উপৰিও তেওঁৰ ডাঠ ওৰণি আৰু নাটকীয় কাহিনীয়ে মোৰ সন্দেহ ঘনীভূত কৰিলে৷ তাৰ উপৰি প্ৰকৃত  লেডী মিলিছেণ্ট খুব কম সময়ৰ বাবে লণ্ডন চহৰত আছিল৷ আমাৰ দুজনৰ এজনেও তেওঁক দেখা পোৱাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই বুলি তেওঁলোকে জানে৷ চীনা বাকচটোৰ কথা দলটোৰ সকলোৱে জানে, কিন্তু সেইটো কাঠখৰিৰ ভিতৰত থকাটো কেৱল আচল লেভিংটনেহে

জানিছিল৷ গতিকে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত সেয়া বিচাৰি উলিয়াবৰ বাবেই এই নাটকৰ ৰচনা কৰা ল৷ পিছে সেইদিনা কাকতত খবৰ ওলোৱা, সেই মৃত্যু হোৱা মানুহজন যে আচল মিঃ লেভিংটন আছিল, সেইয়া ইন্সপেক্টৰ জেপ্পক লগ ধৰিহে মই গম পালোঁ৷ বাকী কাহিনী তুমি জানাই৷"

 

বাৰু, সি যি নহওঁক, হেস্টিং, তোমালৈ মোৰ এটা অনুৰোধ -আগলৈ যাতে ইংলেণ্ডৰ অপৰাধী সকলে মোক চিনি নাপায় বুলি কৈ আকৌ মোৰ অনুভূতিক আঘাত নকৰা, কিয়নো মোৰ বন্ধু, দেখিলাই নহয়, বিপদত পৰিলে আনকি  সিহঁতেও মোৰ ওচৰলৈহে দৌৰি আহে৷


 

গল্পকাৰ পৰিচিতিঃ বিশ্বৰ ৰহস্য সাহিত্যৰ সম্ৰাজ্ঞী হিচাপে অভিহিতা আগাথা ক্ৰিষ্টি জন্ম ১৮৯০ চনত ইংলেণ্ডৰ ডেভন অঞ্চলৰ আঢ্যৱন্ত এটি পৰিয়ালত হৈছিল৷ লেখিকা হিচাপে আৰম্ভণিতে সফলতা লাভ নকৰিলেও ১৯২০ চনত তেওঁৰ কিতাপ “The mysterious affairs at Styles” প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছৰে পৰা লেখিকা হিচাপে তেওঁৰ খ্যাতি বিয়পি পৰে৷ আজিৰ তাৰিখত তেওঁৰ নাম দ্য গিনিজ বুক অফ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত “Best selling author of all times” হিচাপে খোদিত হৈ আছে৷ তেওঁৰ কৃতিত্বৰ তালিকাখন বেছ দীঘল৷ কিছু অনুৰাগীৰ দাবীমতে শ্বেক্সপীয়েৰ আৰু বাইবেলৰ পিছতে তেওঁৰ সাহিত্যৰাজি বিশ্বত সৰ্বাধিক ছপা হৈছে৷ তেওঁৰ লেখা বিশ্বৰ সৰ্বমুঠ ১০২ টা ভাষালৈ অনূদিত হৈছে৷ তেওঁৰ“And than there were none” উপন্যাসখন পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেছি বিক্ৰী হোৱা ৰহস্য উপন্যাস৷ ১৯৬৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা বলীউদৰগুমনামবোলছবি খন এইখন উপন্যাসৰ ভিত্তিত আধাৰিত আছিল৷ তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিতদ্য মাউছট্ৰেপবিশ্বৰ আটাইতকৈ দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে মঞ্চস্থ হোৱা নাটক৷ এই মহান লেখিকাগৰাকী ৬৬ খন ৰহস্য উপন্যাস আৰু ১৪ খন গল্প সংকলন ছপা কৰাৰ কৃত্বিত্বৰ অধিকাৰী

জীৱনত অসংখ্য বঁটা বাহন আৰু সন্মানীয় পদবীৰে অলংকৃতা হোৱা ক্ৰিষ্টি ব্যক্তিগত জীৱনটোও বেছ ৰহস্যময় আছিল৷

 

 

 


Post a Comment

0 Comments