গল্পঃ অসুখ/ হুমায়ূন আহমেদ

 

অসুখ

মূলঃ হুমায়ূন আহমেদ

অনুবাদঃ প্ৰাঞ্জল অনুভৱী

 

নতুন পল্টনৰ গলি এটাত তেওঁৰ সৈতে মোৰ দেখা হৈ গ মোৰ ৰিফলেক্স একশ্যন খুব ভাল পটকৈ এখন দোকানৰ আঁৰালত গুছি গলোঁ কিন্তু তেওঁ চিঞৰিলে- আৰে, ৰঞ্জু নহয় নে?’

তেওঁ আগুৱাই আহি মোৰ হাতখন চেপি ধৰিলে  মই নিৰীহভংগিত সুধিলোঁ- কেনে আছে চাৰ?’

অতিৰিক্ত উত্তেজনাৰ বাবে চাৰৰ হাঁপানিৰ শ্বাস চুটি হৈ আহিছিল লগে লগে তেওঁ উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে আকাশৰ ফালে চাই উশাহ লবলৈ ধৰিলে দম উভতাই পোৱাৰ পাছত প্ৰথম যিটো বাক্য কলে, সেইটো হৈছে- লা মোৰ লগত

এতিয়াইতো যাব নোৱাৰিম চাৰ মতিঝিলত এটা দৰকাৰী কাম আছে মোৰ বাবে বন্ধু এজন ৰৈ থাকিব

চাৰে আৰু জোৰকৈ মোৰ হাতখন চেপি ধৰিলেযেন হাতখন এৰুৱাই মই পলাই যাম! মই কলোঁ-বৰং চাৰ, মই কাইলৈ ৰাতিপুৱা এবাৰ আহিম ঘৰত থাকিব নহয় ৰাতিপুৱা দহটামান বজাত

মই তোমাক বহুদিন বিচাৰিছোঁতুমি যিটো ঠিকনা দিছিলা, সেই ঠিকনালৈও কেবাবাৰো গৈছোঁতাততো কোনো নাথাকে

মই উত্তৰ নিদিলোঁ

খোকনৰ মাকৰ অৱস্থা ভাল নহয় সেইবাবে তোমাক বিচাৰিছোঁ

অসুখ বেছি হৈছে নেকি?’

কম-বেছিনো আৰু কি- বেছি দিন নাবাচিব মৰাই ভাল

মই একো নামাতিলোঁচাৰে মৃদুস্বৰত কলে- আজিকালি খুবেই বিৰক্তি দিয়েচিঞৰ-বাখৰ কৰেভাল নলগা হৈছে আৰুতোমাক বহু দিন বিচাৰিছোঁ কোনেও তোমাৰ ঠিকনা নাজানে

ইয়াৰ পাছতো নোযোৱাতো ভাল নেদেখিবিৰক্তি মুখেৰে মই খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁমতিঝিলত ফজলুলে সঁচাকৈ মোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকিবসি মোক এজন ইঞ্জিনিয়াৰৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ কথাইঞ্জিনিয়াৰজনে হেনো দুই-তিনিটা চাকৰি অনায়াসে দিব পাৰেএনে ধৰণৰ গল্প-গুজব আজিকালি আৰু মই বিশ্বাস নকৰোঁতথাপি যিয়ে যি কয় তাকেই কৰোঁএতিয়া যদি কোনোবাই মোক কয় অমুকৰ ঘৰৰ সন্মুখত দহবাৰ লুটিবাগৰ মাৰিলে তোমাৰ চাকৰি হব- সম্ভৱতঃ মই তাকেই কৰিমফজলুলে হয়তো তাতকৈও বেছি কৰিবসি হয়তো বিশটা লুটিবাগৰ মাৰিব

Humayun Ahmed


আমি নিঃশব্দে খোজ কাঢ়িছিলোঁৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি থকাৰ সময়ত মোৰ চিগাৰেট খাবলৈ মন যায়এতিয়া সেইটো সম্ভৱ নহয়কাৰণ, মোৰ সৈতে যিজনে খোজ কাঢ়িছে তেওঁ আমাক স্কুলত ইংৰাজী পঢ়াইছিলআৰু তেওঁৰ ডাঙৰ লৰাটোৰ সৈতে এসময়ত মোৰ ভাল বন্ধুত্ব আছিল

চাৰ, ঘৰৰ সকলোৰে ভাল নে?’

চাৰে উত্তৰ নিদিলে সম্ভৱতঃ এতিয়া আৰু তেওঁ কাণেৰে ভালদৰে নুশুনেস্কুলত থাকোঁতেও কম শুনিছিলএটা কথাকে তিনি-চাৰিবাৰ কব লগা হৈছিলমই পুনৰ সুধিলোঁ- ঘৰৰ সকলোৰে ভাল নহয় চাৰ?’

ভাল

নীলুৰ বিয়া হল নে ?’

কি কলা?’

নীলুৰ বিয়া হৈছে নেকি?’

হৈছে

জোৱাই কি কৰে?’

ব্যৱসায় কৰে

মোৰ মনটো অলপ বেয়া লাগিলনীলু ছোৱালীজনী অসম্ভৱ সুন্দৰীএসময়ত নীলুৰ প্ৰতি মোৰ সাংঘাটিক দুৰ্বলতা আছিলকেবাখনো বেনামী চিঠি লিখিছিলোঁসেইবোৰ যে মোৰ লেখা কথাটো জানিব পাৰি কান্দি-কাটি অস্থিৰ হৈছিল তাই

এটা দীৰ্ঘ নিশ্বাস এৰিলোঁচাৰে সুধিলে- ৰিক্সা লম নেকি? খোজ কাঢ়ি কষ্ট পাইছা নেকি?’

নাই,নাই কিহৰ কষ্ট- খুৰীৰ চিকিৎসা কৰিছে?’

মৃত্যুৱেই এই অসুখৰ একমাত্ৰ চিকিৎসা

বিলু কেনে আছে?’

ভাল তাইৰো বিয়া হৈ গল নহয়জোৱাই চিলেটৰ চাহ বাগিছাত কাম কৰে

খুব কম বয়সতে বিয়া দিলে যেন পাওঁ

কমনো ক? তাৰোপৰি জঞ্জাল কমিলজঞ্জাল এতিয়া আৰু সহ্য নহয় মোৰ

চাৰে মোক ড্ৰইংৰুমত বহুৱাই ভিতৰত অদৃশ্য হৈ গপ্ৰায় দুবছৰ পাছত এইখন ঘৰলৈ আহিছোঁএকোৱেই সলনি হোৱা নাইকোনো কোনো ঘৰ থাকে যিবোৰ একেদৰেই থাকে পৰ্দাৰ ৰং পৰ্যন্ত সলনি নহয় কিম্বা সকলো সময়তে হয়তো একে ৰঙৰে পৰ্দা কিনা হয়

মোক অবাক কৰি নীলু আহি ওলালমাকৰ ঘৰলৈ বোধহয় ফুৰিবলৈ আহিছেভালদৰে সাজি-কাচি আছেবিয়া হোৱাৰ বাবেই বা অন্য কিবা কাৰণতে হওক তাইক অপূৰ্ব সুন্দৰী লাগিছেনীলু আহি প্ৰায় কাজিয়া কৰাৰ ভংগিত কলে- আপুনি দেউতাক ভুল ঠিকনা দিছিল কিয়?’

ভুল নহয় আচলতে মই এটা ঠিকনাত সৰহ দিন নাথাকোঁ

ৰঞ্জুদা, আপুনি কিন্তু এইটো গোকাট মিছা মাতিছে

মিছা কম কিয়?’

যিটো ঠিকনা দিছিল- সেই ঠিকনাত ৰঞ্জু নামৰ কোনো মানুক কোনোদিনে নাছিল

মই মনে মনে থাকিলোঁনীলুৱে পুনৰ কলে- মাৰ কাৰণে আপুনি অন্ততঃ এদিন অহা উচিত আছিলনাছিল জানো?’

সময়ে নাপাওঁ

সময় নাপায় কিয়? কিনো এনেকুৱা ৰাজকৰ্ম কৰিছে!

বিভিন্ন ধান্দাত থাকোঁ

আজি কিন্তু আপুনি সন্ধিয়াৰ আগতে যাব নোৱাৰিবসন্ধিয়া এওঁ আহিবএওঁ আপোনাৰ লগত যাব আৰু চাই আহিব আপুনি কত থাকে

নীলুৱে গিৰিয়েকৰ কথা এনেকৈ কলে যে তাইক সুখী সুখী যেন ভাব হবোধহয় খুব ভাল ঘৰত বিয়া হৈছেডিঙিত গধুৰ সোনৰ হাৰহাতত শকত খাৰুইচ্ছা গৈছিল সোধো- বেনামী চিঠিবোৰৰ কথা মনত আছে নে?

সোধাৰ আগতে চাৰে আহি ভিতৰলৈ মাতি লৈ গমৃদুস্বৰত কলে- কাপোৰ-কানি এতিয়া আৰু গাত ভালদৰে নাথাকেঠিক ঠাক কৰিবলৈ সময় লাগে

কোঠাটো এন্ধাৰএকোই মনিব নোৱাৰিচাৰে কলে-পোহৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰ কাৰণে এই ব্যৱস্থা

মই সুধিলোঁ- খুৰী ভালে আছে?’ কোনো উত্তৰ পোৱা নগ

নীলুৱে কলে- মা, চিনি পাইছা?দাদাৰ বন্ধু-ৰঞ্জুদা

বিছনাৰ ওপৰত কিবা এটা যেন লৰচৰ কৰি উঠিল! স্পষ্ট কন্ঠেৰে খুৰীয়ে কলে- খিৰিকীখন খুলি দে নীলু

কোঠাটো পোহৰ হৈ উঠাৰ লগে লগে অপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীলৈ আকৌ চালোঁকি উজ্জল চকু! বেছি সময় চাই থাকিব নোৱাৰিমূৰ আচন্দ্ৰাই কৰিবলৈ ধৰেমই দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে সুধিলোঁ- খুৰী, মোক চিনি পাইছে? মই খোকনৰ বন্ধু

খুৰীয়ে একো উত্তৰ নিদিলেচাৰে কলে-ৰঞ্জু সকলো সময়তে খোকনৰ লগতে আছিল খোকনৰ কেনেকৈ মৃত্যু হল সি ভালদৰে জানেৰঞ্জু, তুমি কোৱাচোন খোকনৰ কেনেকৈ মৃত্যু হৈছিল

মই চুপ হৈ থাকিলোঁ নীলুৱে কলে- ৰঞ্জুদা, আপুনিয়ে কওক মায় সকলো কথা বুজি পায়আৰু আপোনাকো চিনি পাইছে

যিটো গল্প অপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীক আগতে বহু বাৰ শুনাইছোঁ সেই গল্পটো পুনৰ আৰম্ভ কৰিলোঁখুৰী তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে মোলৈ চাই থাকিল

মেথিকান অপাৰেশ্বনৰ সময়ত খোকনৰ তলপেটত গুলি লাগিছিলতাক লৈ আমি পলায় আহিছিলোঁনাওত খোকনৰ মৃত্যু হয়নাওৰে আমি পলাইছিলোঁ

খুৰী তীক্ষ্ণ কন্ঠেৰে চিঞৰি উঠিল-এয়াই কি সঁচা?’

হয় খুৰী, সঁচাএনেয়ে মিছা কথা কম কিয়?’

খুৰী কান্দিবলৈ ধৰিলে আৰু উচুপি উচুপি কলে- তেনেহলে সিহঁতে কলে যে খোকনক মিলিটাৰিসকলে ধৰি পেলাইছিল, তাৰপাছত পথাৰৰ মাজলৈ নি দিঙি ৰেপি ৰেপি হত্যা কৰিছিল

খুৰী, এয়া মিছা কথা

কিয় আমাৰ লৰাক লৈ মিছা কথা কয়?’

যুদ্ধৰ সময়ত এনেধৰণৰ গুজব ৰটনা হয় খুৰীতাৰোপৰি সিহঁতে মানুহক কেনেকৈ ডিঙি ৰেপি হত্যা কৰিব? সিহঁত নিজেওতো মানুহ

কথাষাৰ কৈ মই কৰুণভাবে হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ খুৰীয়ে পুনৰ একো নকলেতেওঁৰ উত্তেজনা কমি আহিছেএতিয়া ভালেমান দিন শান্ত হৈ থাকিব কেইটামান ৰাতি সুখৰ নিদ্ৰা হতাৰপাছত আকৌ অস্থিৰ হৈ পৰিব আৰু চাৰে মোক বিচাৰি ফুৰিব

মিছা কথা কবলৈ মোৰ বেয়া নালাগে এগৰাকী মাতৃক প্ৰবোধ দিয়াৰ বাবে মই এক লাখ মিছা কথা অনায়াসে কব পাৰোঁতথাপি এইখন ঘৰলৈ আহিবলৈ মই নিবিচাৰোঁঅপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীৰ সন্মুখত আহি বহিলেই মই নিজেই কিছু পৰিমানে অপ্ৰকৃতস্থ হৈ পৰোঁসীমাহীন ক্ৰোধে মোৰ চেতনাক আচ্ছন্ন কৰি তোলেইচ্ছা হয় দৌৰি গৈ কিবা যেন এক ভয়ংকৰ অপৰাধ সংঘটিত কৰি পেলাওঁ!যি অপৰাধৰ কথা আগতে কোনেও কতো শুনা নাইকিন্তু মই সেইটো কৰিব নোখোজো

মই অন্য দহজন মানুহৰ দৰে স্বাভাৱিক জীৱন যাপন কৰিব বিচাৰোঁএটা সৰু ঘৰ এগৰাকী মমতাময়ী নাৰীএজন মানুহে ইয়াতকৈ বেছি কেতিয়াও একো নিবিচাৰে

নীলুই মোক গেটলৈ আগবঢ়াই দিবলৈ আহি খুব কান্দিলেনীলুৰ গিৰিয়েক মোৰ পিছে পিছে আহিলমই কত থাকো তেওঁ জানি আহিবমানুহজন ভাল মানুহ ধৰণৰৰাস্তাত খোজ পেলাই মই তেওঁক কলোঁ-নীলুৰ সৈতে যে মোৰ প্ৰেম আছিল সেই কথা আপুনি জানেনে?’তেওঁ চকখাই উঠিল

সাংঘাটিক ৰোমান্স আছিল আমাৰ দুয়োৰে মাজত

ধীৰে ধীৰে মই অপ্ৰকৃতস্থ হবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ

 

Post a Comment

0 Comments